فریاد من سکوت کردن است...ابراز عشق من قهر کردن است...شادی من گریه کردن است...اما وقتی تو را می بینم از شادی عشق مو با فریاد ابراز می کنم.

دوست داشتن خیلی بهتر از عشق است. من هیچگاه دوست داشتن خود را تا بالاترین قله های عشق پایین نمی اورم.

خندیدم،خندید...اشکهام را افتاد،اونم شرشر گریه کرد!! ...دلم براش سوخت...نازش کردم اما دستم سوخت!؟اخه دلش گر گرفته بود.

در اعماق این عصر خاموش...من از طعم تصنیف در متن یک کوچه تنهاترم...بیا تا برایت بگویم...چه اندازه تنهایی من بزرگ است

قدر دست هایم را بیشتر دانستم و قدر چشم هایم را و تازه فهمیدم چه شکوهی دارد...ایستادن بر روی دو پا ان لحظه که...به زمین خوردم!!!